Braakliggende terreinen (3)

Het gebeurde - ook al in zijn jeugd - op nog onbebouwde landjes - in een wereld van modder, ijs, hout, steen en vuur. Daar leerde je als kind hoe ermee om te gaan, wat de gevaren ervan zijn. Wat is bruikbaar, wat eetbaar? Haal-en-breng-kinderen bestonden nog niet. Of je moest ziek zijn.
Daar, aan de beschavingsrand gaat het om vaardigheden als hutten bouwen van sloophout, bromfietssleutelen, je verstoppen, inbreken. Ouders zijn hier niet.
Dan komt onverbiddelijk de bouw, de hekken, het prikkeldraad.
Wat staat je anders te doen dan er overheen klimmen. Nog voel ik het in m'n vingers, rood van de kou. Mijn handen zitten vol splinters en bloedige schrammen. Ik heb er nog een groot litteken van op m’n knie - een roestige spijker, als onderscheidingsteken.