Bismuth (2)

 Zo heet de tentoonstelling van Pierre Bismuth. Leef ik - speak for yourself - in luilekkerland? Zou het waar zijn? Zouden al mijn wensen in vervulling zijn gegaan? Van een zonnebank tot mijn kookeiland, van mijn elektrische gitaar tot een Mies van der Rohe-bungalow. Maar waar moet je duizenden van die bungalows kwijt? In rijen neerzetten in Almere? Heb ik alles wat mijn hart begeerde? En? Bevalt het? Nee toch zeker.

Dat is de toonzetting. Ik sta in wat er uitziet als een planningskantoor of een architectenbureau - wanden vol papier - waar onvermoeibaar wordt gezocht naar wat de mensen willen. Een vraag die in het verleden op onbewaakte momenten o zo snel veranderde in de vraag wat goed voor ze was. Maar die tijden zijn voorbij. De klant is koning, voorgoed. Maar de koning gaapt. O jee. Wie weet er wat hij wil? Verveling dreigt. Bismuth brengt een komisch demasqué van de zegeningen van welvaart en overdaad. Van massaproductie en -consumptie van gemak en genot (Robert Jasper Grootvelds 'gmak' en 'gnot'). Laat zien dat utopieën het denkwerk zijn van kinderen.

Waar hij niet aan toekomt is de rampspoed die dreigt voorbij de schaarste.