Chantal Akerman (2)

 De film eindigt met een eindeloze rijder door een Moskous station vol wachtende mensen. Hoe deden ze het, de Mos­kovieten, dat wachten, toen en daar? Ze lezen, kijken of staren, zitten of hangen, staan in rijen bij hun bagage of zijn in de weer met voedsel, meer niet. Maar er is iets onnoembaars in het spel.  Vertragi­ng is het woord, heel letterlijk. Alsof er niet alleen lange trein­reizen in het versc­hie­t liggen, maar een soort oponthoud dat buiten de tijd valt.

 Niemand doet iets. Men gaat soms verzitten. De camera rijdt op zithoogte, zodat je fron­tale takes van gezich­ten ziet maar vaak ook louter jas. Hij volgt geen personages, de camera heeft een eigen wil. Akerman laat je op haar expositie 'Too far, too close' in het Antwerpse MUHKA rondwandelen in een doolhof vol scher­men. Haar films verke­nnen bedachtz­aam sted­en, huizen, balkons, gangen, trot­toirs. Ze 'hangen rond'.

 Morgen na 22.00 in de Avonden meer.