Snoei

 De laatste keer gebeurde het in het najaar. Ik schat tweeënee­nhalf jaar terug. Dat was ingrijpender omdat er nog bladeren aan de takken zaten waar ik elke dag op uitzie.

 Wat voor soort ze zijn weet ik niet. Ik noem ze plumeauboompjes, omdat ze zo stofafnemend omhoogsteken. Wel eens gedacht dat het acacia's zouden kunnen zijn, gezien de bladvorm, maar de bloesemsneeuw daarvan ontbreekt. Nooit iets gezien dat op bloei wees.

 En nu dit, vanmorgen vroeg. De straat was al kaal. Nu nog kaler. Een enkele voorbijgangster vroeg iets aan de snoeier. Niet moeilijk te raden wat. Het antwoord evenmin: snoeien is vooruitzien. Puur calvinisme. Nu doet het even pijn, maar straks - in de hemel wordt bedoeld - heb je er des te meer plezier van.