Wendelien Schönfeld in het Rembrandthuis

 Je hebt het water en de lucht. En het licht dat de twee bindt, ze kleur geeft. Het is warm, maar al te vaak.

 En dan de mensen. Wat doen mensen in zulke omstandigheden? Ze springen in het water en zwem­men. Het water, dat spat en rimpelt. Dan zie je de lijnen. Van het spoor, van hijskranen, hoogspanningsmasten, daklijsten. En de vlakken, van huizenblokken, schepen.

 Wendelien Schönfeld ontleedt en regisseert al deze elementen met strenge hand. Dwingt ze met haar guts binnen het vlak op de plaats die ze is toegedacht. Zo ontstaat de orde van haar houtsneden in vier druk­gangen. Haar orde. En dan heb ik er nog maar één beschreven. Ga kijken in het Rembrandthuis, daar hangen er nu tientallen.

 Maandag in de Avonden meer.