Pipilotti Rist

 In het Centraal Museum in Utrecht neemt ze de Middeleeuwse Ag­nietenkap­el als wat ie eens was. Een plaats waar hemel en aarde elkaar raken. En dan háár hemel en háár aarde.

 Zwenkende projectoren gooien vervloeiende films in de gotische kruisbogen. Een vrouw drukt haar gezicht, haar lippen tegen glas of ze binnen­gelaten wil worden, waarna ze weer wegzweeft. Of de Madon­na met wilde rozen van Jan van Scorel - uit dit zelfde museum - vliegt in brand. Beelden in steeds andere combinaties. Gor­dij­nen van six­ties-patch­work, de vreemdste lappen, dempen het buiten­licht en zijn tegelijk projec­tiescherm.

 Zo verzeil je in het dromend brein van de Pipilotti Rist. Ik doolde er lang rond, vergat de tijd tot ik een stijve nek kreeg van het omhoogstaren. Tezamen heet de steeds doorlopende voorstel­ling 'Expe­cting' (2001). Ja, wat verwachten wij? 

 Het ruikt er naar pepermunt, beproefd middel bij duiveluitdrijving.