Droste Effect (4)

 Op de tentoonstelling het Droste Effect is werk van kunstenaars die zich daar rekenschap van geven, die een spel spelen met hun eigen verstandelijke en zintuiglijke beperkingen. Zo beschildert Kuno Grommers zijn rechthoekige atelier alsof er steeds weer nieuwe constructies uit naar voren komen. Alleen de vloer met schilderspat­ten blijft herkenbaar de zelfde. Van het fotograferend duo MariaMaria zijn er tweeluiken, waarop ze zelf model zijn. Die foto's zijn steeds net even anders. Andere gezichtshoek, andere afsnijding, andere achtergrond. Je wordt betrapt op je kijkconditionering. Alles verandert in een seconde, maar je hersens vertalen terug naar wat je zo-even zag. De Maria's staan twee keer aan een vijver, maar pas op het tweede gezicht zie je dat het een andere vijver is.

 De Duitse fijnschilder Jochen Mühlenbrink (1980, Freiburg), maakte een - schijnbaar onuitgepakt - drieluik in de stijl van Cornelis Gijsbrechts (1630-1684), bestaand uit verpakkingsmateriaal, de tape, het karton, de lijm, zon en schaduw net echt. Een imposant hedendaags trompe l'oeil, uit louter achterkant.

 En bij Puck Verkade voert gezichtsbedrog naar onzekerheid over identiteit. Wat zie je? Wie ben je? Er draait een filmisch drieluik op split screen met drie versies van haar deelname aan de AVRO-serie 'De nieuwe Rembrandt' - een soort Kunst-Idols. Je ziet haar door de ogen van haar vader, van de AVRO en van zichzelf. Een zelf-verdriedubbeling in film. Een ondertitel: '...kunstenaars zijn het nieuwe speelveld van de 'Talentai­nment'.

 Vanavond na 22.00 in de Avonden meer.