De verwarring begint in Halle, omstreden als Brussel en
Vilvoorde. Op mijn zuiver Nederlandstalige placemat biedt zich dakwerker De
Wever aan voor al uw reparaties, renovaties en nieuwbouw.
Dan kan ik de weg naar Lille niet vinden, struikel over de
taalgrens tussen Kasteelbrakel, Eigenbrakel en Woutersbrakel, die verderop weer
Braine-le-Chateau, Braine l’Alleud en Wauthier-Braine heten. Prachtige
vertalingen van niets naar nergens. Grenstaal. Wie is Wouter, wat betekenen Brakel en
Alleud? Spaar ze, bewaar ze. Rijsel blijft veranderen in Lille en vice versa.
Wat - spijtig genoeg weet ik dat - allebei het eiland betekent.
En nu zit ik hier, eet mosselen in de brasserie tegenover het
Lille-Flandre station en staar naar de gecapittonneerde zittingen en
rugleuningen van de banken, waar vroeg of laat een mes een scheur in zal maken,
die provisorisch zal worden afgeplakt met zilvertape