Voorstelling

 Reality-tv, televisie die doet alsof ze werkelijkheid is. Waarbij de acteurs zich zo spon­taan mogelijk moeten betonen. Binnen de opzet. Maar die opzet was rom­melig en zat vol stoplappen. De regie aarzelde tussen swingend en statisch. Tussen plechtigheid en show.

 Commen­tatoren die toch de schakel tussen de kijker en het gebodene moeten zijn begre­pen hun rol niet, uitleggen wat en wie er te zien en horen is. Wordt iets langdradig, dan neem je het even over. Maar nee.

 De voorstelling rammelde kortom, met als diep­tepunt een ein­deloze rondvaart zonder camera aan boord en met voorbij­suizende acts op grote afstand. Onbegrij­pelijk. Als zo'n koningshuis er werkelijk is voor ons kijkers, zoals de hoofdrolspeler benadrukte, dan gaat het toch in de eerste plaats om de voorstelling. Aan hem en zijn gezin heeft het niet gelegen. Zij begrepen wat er van ze verwacht werd. Hun per­formance was vlekkeloos, terwijl aan draaiboek, regie en bijrollen van wat professionals zouden moeten zijn onbegrijpelijk veel schortte.