Folkert de Jong (1)

 Deze Harlekijn met de Napoleon-steek (1915) heb ik ein­deloos bekeken in mijn Picassoboekjes. Erbij gefluisterd Blauwe periode, Roze periode. Zou ik ook, eens, een roze periode mogen beleven?

 Dat me dat weer invalt is de schuld van Folkert de Jong die Picasso brutaalweg citeert in 'La danse', zijn bijdrage aan ArtZuid, de beelden­route waar ik hem morgen tref.

 Folkert de Jong, de enige Nederlandse beeldhouwer die de laatste jaren ook inter­nationaal doorbrak heeft z'n werk omschreven als 'nachtmerries van gebakken lucht'. Maar nee. Grapjes worden nooit zomaar gemaakt. Deze kunststof­fen Harlekijn overtuigt omdat hij stamt uit duistere Mid­deleeuwen.

 La danse (2012) dus, maar wat is dat voor een dans? Wat dansten de harlekijns en acrobaten, de Saltimbanques van Picasso? Was het om de pest te bezweren? Een doden­dans? Folkert heeft zijn figuren eens vergeleken met de 'levende standbeelden' in ons straatbeeld. Als die goed zijn, zijn ze griezelig. Kinderen deinzen terug, storten hun muntje en maken dat ze wegkomen.