Lijkwade

 Ze wilde me graag alles uitleggen over de 3D-röngenfoto's, schilderijen, kaarten en prenten aan de muren. Over de tweezijdigheid van de wade ook, Christus werd geheel ingepakt. Ook van zijn rug is een afdruk. Over de plantenresten die werden aangetroffen van de bloemen die waren meebegraven, over de twee muntjes op z'n ogen - de obolen uit de Griekse traditie waarmee je de veerman betaalt als hij je overzet naar de onderwereld, maar dat was heidens gebruik, zij meende dat de muntjes, waarvan je afdrukken op de wade ziet dienden om zijn ogen toe te drukken.

'Ogen gaan zo weer open als je dood bent.'

Hoogtepunt was de monstrans met de reliqui die de St.Jan sinds eeuwen bewaart, een doorn uit de doornenkroon. Maar het meest hield ze van het houten Christusbeeld middenin, gemaakt op 3D-basis van de lijkwade, waarover ze moedert.

'Hij was een meter tachtig lang'.

 Een knappe kerel ook, dacht ik. Z'n haar zat goed, zelfs op z'n lijkwade. Toen liep het tegen vijven en ging ze sluiten. Eerst legde ze een dekentje over de voeten van het beeld, daarna een zwart doek over de hele gestalte. Het kan zijn dat ze 'welterusten jongen' mompelde.