Waar bleef de zucht?

 Waarin televisie tekortschiet is nabijheid. Kortweg, op televisie kun je niet zuchten. Wie voor een radiomicrofoon zit begint met het inrichten van de kamer. Het schemerlampje dat je kladje beschijnt. En dan is er de koptelefoon waarmee je terughoort wat je zelf zegt en anderen in je programma of aan de telefoon.

 Op zuchtafstand improviseer je. Peil je wat anderen beweegt. Ontstaat een spanning omdat je nooit weet wat er gebeuren zal. Televisieaanwezigheden treden op in kamers die door anderen zijn ingericht. Zijn omgeven door voor ons onzichtbare camera's, licht en geluidsmensen. Formats en autocues waarop hun tekst staat. Het blijft - vaak moeizaam - acteren. Alles lijkt erop ingericht - ook de keuze van de presentatoren en gasten - werkelijke spontaniteit uit te bannen.

 De intimiteit van radio. Iemand die je niet ziet praat tegen je, van heel nabij. Het mobieltje vertoont nog steeds geen bewegend beeld van de ander. Geen toeval. In Engeland, Duitsland, de Verenigde Staten bloeit radio. Wie je ervoor nodig hebt zijn mensen met talent voor improvisatietheater. Intelligent, fantasierijk. En met het hart op de tong. 

 ps. En dan praat ik even niet over klassieke genres als documentaire en drama. Ook daar zal televisie steeds meer laten liggen.