Vlinders

 De ene, Caterina is de vertelster. Zij voert je een dag lang mee door haar leven in het buitenwijkbeton van Cagliari op Sardinië. Een mediterrane sterfput. Wat spoken meisjes daar uit, rond die leeftijd?

 Haar zusje zuigt mannen af voor geld, zodat er af en toe ook ijsjes voor Caterina overschieten, die zelf maagd wil blijven tot ze trouwt met de brillende buurjongen. Maar dat wordt niks. Net zomin als haar idee om zangeres te worden. Je word piekfijn bijgepraat. Wat haar vader uithaalt is niet meer te volgen, haar broers gaan hun eigen gang. Alleen de moeder verdient wat en controleert waar mogelijk.

 Tot de gebeurtenissen je als toeschouwer boven de kop groeien. Vroeg of laat culmineert zo'n wirwar aan personages en ontwikkelingen in schoten, brekend glas en politielinten. Dat gebeurt vanzelf op zo'n plek. Iedereen weet dat. Niemand kijkt er van op als het tenslotte gebeurt. Het is warm. En dit brengt een zekere opluchting, is immers de enige logica. Iedereen wordt even wat rustiger. Een ideale film om bij deze temperaturen te zien.