Werk

 Workers. De titel van het debuut van de Mexicaan José Luis Valle zegt het. Rafael maakt schoon. Maar wat je schoonmaakt wordt weer vuil. Werk, als organiserend principe in levens. Schijnbaar zinloos en volvoerd met een traagheid die grenst aan stilstand. Hoe langzaam - en zeker - kun je een urinoir schoonmaken of een kauw­gommetje van een tegelvloer verwijderen, hoe tergend traag en precies kun je 250 gram biefstuk afsnijden voor een luxe hond.

 Wat is zinlozer, het verzorgen van een vrouw of van een hond? Of het schoonmaken van Wc’s in een vestiging van Philips? Wat de zin ervan is blijkt als het er niet meer is. De afbraak van de vanzelfsprekendheid van het werk - en dus van het leven - gaat stapsgewijs. Als blijkt dat Rafael zijn pensioen niet krijgt en moet door­werken. Als blijkt dat Lidia geen deel van de erfenis krijgt en de hond moet verzorgen die alles krijgt. Dan immers moeten ze - letterlijk - zelf iets verzinnen. En o jee.

 Zeker, Rafael en Lidia waren een verhaal, maar werden door omstandigheden - de grens bij Tijuana - gescheiden. Maar waar het in deze uitzonderlijke film echt om gaat zijn de gedachteloze vanzelfsprekendheden die werk genoemd worden. Tot ze vervallen.

 Leven is iets dat je beter aan de omstandigheden kunt overlaten.