David Claerbouts Highway wreck (2)

 De nu 70 jaar oude foto van een verongelukte Ford Anglia wordt in zijn ogen een flashback. Een flashback in snippers. Waarvan sommige zich herhalen of uitvergroten. Ook worden ze uit verschillende hoeken bezien. Met ogen van nu. Omdat alle geschiedenis vanuit het heden geschreven wordt. Zoals Judith Herzberg het eens zei: 'Leven is wat ze vroeger deden.' 

 In de bijgaande Making of verklapt Claerbout hoe hij de hulpverleners en toekijkers van 2013 bedacht en tot leven bracht. Eerst formeerde hij met poppen groepen omstanders. Later vulde hij die met figuranten levensecht in. Eén detail is daarbij de ernst: niemand lacht.  

 Het stuk snelweg, afgezet wegens een ongeluk van 70 jaar geleden blijkt een ideale plek. Als wachten lang genoeg duurt maakt een uur of 70 jaar geen verschil meer. Een 'comateuze situatie', zei hij eens.

 In zijn storyboard lees je zinnen als 'de hele scene is in halfduister. dat werkt goed.' Of: 'zorgvuldig het "vintage gevoel" vermeden. het mocht niet pittoresk worden.' Een toekijkende jongen draagt zijn vest over zijn schouder: 'ik heb deze doelloze pose nodig. de figuren in Highway wreck moeten eruit zien alsof ze te laat kwamen, hebben geen haast. dat is de voor­naamste indruk die ik moet vastleggen: 70 JAAR TE LAAT OM NOG TE KUNNEN HELPEN.' En dan breekt hij zich het hoofd over twee verschillende mod­es (1943 en 2013) in één situatie.

 Tijdens het Rotterdam Filmfestival gaat straks Claerbouts film Travel (2013) in première. Van museum naar bioscoopzaal. Benieuwd of die de kijker op een zelfde manier biologeert als Highway wreck.