In Tilburg zag ik hoe uit vlokken wol dekens gemaakt werden en worden. Zelfs de stoommachine draait er nog. Vingertoppen en neus in vol bedrijf want wol riekt en voelt. Wasvoorschrift: zo weinig mogelijk.
Wol brengt me onverbiddelijk naar kinderkoorts. Je verhitte gezicht tegen een kriebelende, oude schotsgeruite plaid. Daarbij de geur van de twinset van de tante die op het randje van de divan komt zitten om te vragen hoe het gaat en haar handrug tegen je voorhoofd legt.
Wol is warmte, doortrokken van de geur van generaties. Dekens gaan lang mee.
De wolstraat, waar een deken zonder eind uit rolt deed me denken aan de papierstraat die ik ken van de Eerbeekse papierfabriek, waar uit natte, vezelrijke pulp droog, knetterend papier ontstond.
In het Tilburgse textielmuseum zag ik niet alleen dekens ontstaan. Historische en moderne weefgetouwen maken er ook uit natuurlijke en synthetische garens alle soorten stoffen met de patronen en ontwerpen die je maar verzinnen kunt. Voorlopers van de 3D printer..