The reunion

 Op straat, op de schoolpleinen begint het. En later in de klassen ligt hij vast: de pikorde, wie de topdogs zijn, wie de eeuwige underdogs, die niks zullen vergeten. Een enkeling ontkomt langs de vluchtroute van de kunst zoals de Zweedse filmmaakster Anna Odell. Zij comprimeert het tot een reünie van inmiddels veertigjarigen, waar ze - als ooit gepeste - heel haar oude klas aan de schandpaal nagelt. Deels geacteerd, daarna in confrontaties met de gespeelde scenes.

 Knap hoe ze boven water krijgt waarover liefst gezwegen wordt, klasgenoten sterven in smoezen om niet te hoeven praten. Want nattigheid genoeg. Ook al omdat ze aan hun water voelen dat er niets veranderd is, dat ze nog dezelfde slijmerds en klootzakken zijn die ze in de klas waren.

 The reunion leidt tot zelfonderzoek, bracht mij terug naar mijn eerste twee gymnasiumklassen en het onaangename kereltje dat ik was. Het reunistenblad van die school spreekt rozig over mooie tijden en sympathieke leraren overlijden stuk voor stuk. Leugens. Het was anders, en niet best. Een enkele reünie bezocht ik ooit. Dat was genoeg. Ga naar Anna Odells film en zie.

 ps. zie ook de link naar Anna Odell eerder..