Esiri Erheriene‑Essi (2)

 Als je schilderijen van Esiri Erheriene (1982) zo bekijkt begrijp je hoe ze met mediapersonages omgaat. Ze leeft ze. De door haar geschilderde John en Jackie Kennedy komen je meer tegemoet dan archieffilmpjes. Haar Supremes spatten van het doek af, onvergeeld. Popmuziek is bij haar voorgoed tijdloos. Cliff Richard, natuurlijk!

 Met haar omkeringen van leven en dood doet ze niet anders dan ons mediagebruik ernstig nemen. Wij leven immers met de doden. Onze wereld is een kermis en een kerkhof tegelijk. Vandaar de ontsteltenis als blijkt dat de dood echt bestaat.

 Esiri doet nog iets anders. Het kijken zelf is bij haar een onderwerp. Zo laat ze de geschiedenis bekijken door toeschouwers. Zodat je in Arnhem kijkt naar taferelen waarop mensen kijken naar mensen. Alleen staan die laatsten niet op het doek. Zodat je als kijkende mens naar kijkende mensen, kijkt. Waar kijken ze naar? Vaak niet veel goeds, aan hun blikken te zien. Geen muziek, eerder een lynching in het Zuiden van de VS, jaren '50. Haar familie komt uit Nigeria, ze groeide op in Londen. Alledaags racisme hoort in haar wereld net zo goed thuis als de tv en de popmuziek van alle tijden. Net zo goed als de flaneur van alle steden en alle tijden, haar held Charles Baudelaire, of de mediaspin Andy Warhol. 

 Wie wil weten hoe Malcolm X. Judy Garland ontmoet moet naar Arnhem.