Je hebt heelalkinderen en kinderen - en volwassenen - die 's nachts nooit omhoog kijken. Het Iraanse schoolmeisje Sepideh is er zoéén. Ze schrijft brieven aan Einstein. Die in Iran wel toegelaten zal zijn, zoals ook kernfysica. Brieven aan Darwin zouden denk ik moeilijker liggen.
Voor Sepideh is het uitspansel een bron van hoop. Daar komt ze tot rust, verlost van de stress van een wereld waarin vrouwen totaal afhankelijk zijn. Sterrenkunde is in Iran iets heel anders dan hier, in het bijzonder voor zwart gehoofddoekte meisjes. De Deense Berit Madsen maakte een documentaire over haar.
In de Iraanse film heeft onderwijs altijd een streepje voor. Toch is het een wonder dat de ayatollahs niet zien dat sterrenkunde een concurrent is van het Islamitisch daarboven. Galileo en Copernicus worden voortdurend aangehaald. Maar de dorpssterrenwacht van meneer Kabiri, die de jeugd enthousiasmeert voor sterrenkijken zal nooit afkomen.
Sepideh wordt gebeld door Anousheh Ansari, de enige Iraanse astronaute en barst in tranen uit. Dat is wat ze wil. Daarheen, weg van hier. 'Reaching for the stars' is subversiever dan het lijkt.