Gips

 De verwarring begon in het ziekenhuis, waar beneden - eerste hulp - soms niet weet wat boven, röntgen, cardiologie doet. Ik zei nog 'er zijn foto's gemaakt en toen heeft een collega van je in een blauw truitje me hierheen gebracht.' De kleur van truitjes doet ertoe daar, dat weet ik. 'Oh..'.

 Een mooie meneer in bordeauxrood wilde weten welke medicijnen ik gewoonlijk gebruik. Ik zei 'die krijg ik hierboven, zit dat niet in het systeem?' Ik denk dat hij nog systeem-bijles moest.

 De verwarring was natuurlijk begonnen in mijn hoofd, de av­ond tevoren, op de tramhalte. Ik verstapte me en viel. Niet erg. Toch volgende ochtend naar de huis­dokter, die rekte en trok zoals ze later in ziekenhuis ook zouden doen.

 Ik hou van het theater daar, de kostuums, de raadselachtige rolverdelingen. Dokters herken je aan het rijtje ballpoints in de borstzak en de stethoscoop. De witte jas wordt open gedragen zodat de jaspanden kunnen wapperen als ze met gezwinde tred door de gangen benen.

 Maar toen ik tussendoor een halfuurtje lag te wachten op een ziekenhuisbed met de handen achter mijn hoofd kwam er opeens een kleine zwarte man met een massa grijze krulletjes op me af. Hij droeg een witte doktersjas maar daar bij wel tien bontgekleurde kralenkettin­gen. En hij verstelde vaardig het bed zodat ik nu een hoofdsteun had. Later dwaalden er druk redenerende politiemannen door de gangen zodat ik toch ging fantaseren dat de medicijnman een indringer was, die een witte jas had gepikt en nu fijn doktertje speelde.