Leviathan

 Precies dat gebeurt er in de film Leviathan van Andrej Zvagintsev. Een Russisch gezinnetje bewoont aan de poolcirkel zo'n droomplek. Tot de Leviathan, het veelkoppig monster zijn ogen erop laat vallen. Het was de verlichtingsfilosoof Thomas Hobbes die in 1651 het monster benoemde.

 Om de oorlog van allen tegen allen in onze samenleving te voorkomen werd al vroeg het geweldsmonopolie afgestaan. De vreeswekkende afschrikkingsmacht die we aanstelden vernoemde Hobbes naar het veelkoppige Bijbelse monster Leviathan, niks minder dan de duivel zelf.

 Waarvan drie koppen onmiskenbaar die van kerk, staat en rechterlijke macht zijn, die je in de film rucksichtslos eendrachtig aan het werk ziet.

 Zelf keerde ik in gedachten terug naar het Amsterdam van de jaren '70 en mijn huisje aan het park. De Dienst Bouw en Woningtoezicht speelde met de projectontwikkelaar onder een hoedje. En zo zaten er twee ambtenaren voor mijn raam. Eentje liet een knikker over de vloer rollen, die naar een kant ging.

 'Kijk, het staat scheef,' zei hij. Een ander liet een touwtje uit het raam zakken met een loodje eraan. 'Het buikt,' zei hij.

 Ik procedeerde tot aan de Raad van State. Vergeefs. Er staat nu al jaren een duur appartementencomplex daar. Zoals in Leviathan op de plek van het lieve houten huis de orthodoxe kerk verrijst die al jaren in de planning zat.