Mommy

 Ze vermoorden elkaar net niet, de ADHD-zoon en zijn borderline moeder, het mooie hippiemeisje op latere leeftijd. Moeder wil ze zijn, ze haalt haar pakweg 16-jarige zoon uit de inrichting, hij doet al wat niet kan en ze schreeuwen tegen elkaar, aan een stuk door.

 Goddank is er een kalmerende buurvrouw en gloort er iets. Hoop heet dat in de film. Het duurt niet lang.

 Opgesloten in hun voorgeschiedenis, hun huizen in Canadees suburbia, zie je alledrie, moeder, zoon en buurvrouw elk op hun manier tasten naar uitwegen. De er niet zijn

 Wat Mommy overtuigend maakt zijn de twee vrouwen. Op sociale afstand, goed gekapt en opgemaakt ogen ze nog als schoolmeisjes. Kom je dichterbij, breekt de pleuris los dan tekent een vreemd soort volwassenheid zich op hun gezichten af. Wat oplucht. Ook in het acteren zie je die overgangen, van meisje naar door uitzichtloze omstandigheden getekende vrouw. Wel nog steeds in minirok of kwasi-versleten spijkerbroek, met haar dat sinds college niet veranderd is.