Les Revenants

 Niet dat de terugkeerders er zelf zo op uit zijn. Als ze terug zijn onder de levenden blijken ze minstens zo onthand als wie ze bij leven nog gekend heeft. 

 De vragen die je je als kijker meteen - zonder het goed en wel te merken - stelt zijn: hoe zou ik zelf reageren als mijn dode geliefde weer aanraakbaar, ongeschonden voor mijn neus stond. En dan, hoe sta ik nu eigenlijk echt tegenover de dood. Of beter, is wat ik erover tegen anderen zeg het zelfde als wat ik gewaarword? Neem ik genoegen met de dooddoener 'je kunt het niet bevatten en dus fantaseer je de dode maar terug in het leven.

 Dat fantaseren is waar Les Revenants op drijft. In zo'n piekfijn opgeknapt dorp in de Haute Savoie is het leven al zo onwerkelijk. Wie kent er wie nu echt? Er lopen al mensen rond die zo op het oog net zo goed levend als dood zouden kunnen zijn. Onmiddellijk als blijkt dat er teruggekeerden opduiken scheiden zich de geesten in ontkenners en aarzelende gelovers. Die mekaar treffen in het plaatselijke hulpverleningscentrum waar ook opgestane doden worden opgevangen.

 De doden als asielzoekers.

 Maar wat doet televisie anders dan - heel bijbels - doden laten opstaan, alle dagen? Dan wordt de stap uit het hiernamaals naar aanraakbaarheid in de huiskamer wel heel waars­chi­jnl­ijk. Een 'je weet nooit' dat in ieders leven - zeker het mijne - heerst. Een opluchting dus dat geen van de teruggekeerden zich iets weet te herinneren van wat ik tijdens hun slaap heb uitgespookt. Hoe ik ze heb verraden.