Party girl

dinsdag 02 december 2014 - 21:43

 Van jongsaf kun je het zijn. Een blingbling meisje. Het wordt je leven. Nachtclubdanseres, animeermeisje. Geen andere ambities. En op een dag, zegt men, ben je er dan te oud voor. Je verliest je looks. Je wordt tragisch.

 Maar wat als je de vijftig ver voorbij nu niet ophoudt 'Party girl' te zijn? Angelique probeert in de film die zo heet serieus te ontkomen aan het lot, ze trouwt in grootse blikkerstijl met ex-mijnwerker Michel. Maar het wil niet. Er schuilt geen huismus in haar.

 In zijn klassieker Last exit to Brooklyn laat Hubert Selby het gruwelijk aflopen. Maar in de Franse film Party girl is het meisje al moeder van vier volwassen kinderen, waarvan er een, Samuel Theis, deze film heeft gemaakt in het Frans-Duitse grensgebied van Lotharingen, niet ver van Saarbrücken.

 Iedereen speelt daarin zichzelf. Wat flauwekul en valse sentimenten buiten houdt. Want de wereld van blingbling is ook keihard. En wat Angelique doet is leven zoals zij het wil. Aan het eind zie je haar in het kortste rokje, buik en al, het avondlijk asfalt afstruinen. Op weg naar haar laatste party.

 Tragisch? Misschien, omdat ze de keus voor een o zo verstandige huwelijk meteen naar de bliksem hielp en kiest voor wat niet kan.

 Maar haar filmende zoon geeft zijn moeder gelijk. Ze kan niet anders, dit is ze.