De Bijbelse buurvrouwen van Bill Viola

 Door de extreme slow motion wordt de gebeurtenis heel eigenaardig. En geestig, bijna een parodie. Elizabeth staat met een vriendin te kletsen als haar nicht Maria - in een rode jurk - opkomt, haar omhelst en het nieuws vertelt.

 Dat tenminste moet je concluderen, het is een zwijgende film.

 De blonde vriendin in het midden zwijgt even en luistert. Het uitgerekte tempo maakt dat je elke beweging volgt tot in het kleinste detail: van de verbaasd opengesperde mond van Elizabeth tot de aarzeling van de even buitengesloten kwebbelvriendin.

 Inspiratie voor deze ontmoeting kwam van een zestiende-eeuws schilderij van Jacopo da Pontormo van een Bijbelse scene (Lucas 1, 39‑56): La Visitatizione (1528).

 Wat Bill Viola getroffen moet hebben is de alledaagsheid van het tafereel. Hij liet de overbodige vierde vrouw van Pontormo weg en zijn actrices moesten - denk ik - een buurvrouwen-act doen: 'Meid wat vertel je me nou? Jij ook al?' Waarbij de Bijbel bijna uit zicht verdwijnt.

 Ook het Italiaanse straatje bij avond is niks veranderd.

 Vanmiddag gezien in het Tilburgse museum De Pont. Waar ik was voor de nieuwe krachttoer van Toon Verhoef. Waarover morgen.