Als je de film als een soort ballet opvat overtuigt The tribe zeer.. Vooral het zwijgend bewegen, van duwen en trekken tot doodslaan. Ernstige slapstick.
En dat tegen de ideaal in beeld gebrachte bladderachtergrond van een afkalvend 'Instituut' voor doofstommen in de Oekraïne. Een gemeenschap waar iedereen z'n gang gaat, meisjes vanzelf hoeren worden, en onder jongens de gangstervetes worden uitgevochten. Zwijgend. Schitterend vliegensvlug geacteerd. Waarbij gebarentaal ook ballet wordt. Een stomme film, maar dan anders. Echt stom bovendien. Letterlijk en figuurlijk. Buster Keaton vele malen, maar dan echt.
Wat gebarentaal vermag doet er voor filmer Slabosjpitski weinig toe. Hij laat een instituut zien waar het net zo schunnig toegaat als in gevangenissen. Hoofdpersoon Sergej moet zich letterlijk invechten. En vecht zich er ook weer uit.
De inrichting als metafoor voor een doofstomme wereld. Topdogs, underdogs, meisjes, jongens, vechten om erbij te horen. Met alle middelen. Het bestaat. Elke dag, overal. Dat het in de Oekraïne speelt, tja.. Een dovengemeenschap bij uitstek. De film werd bekroond in Cannes. Niet in Oekraïne.