Il capitale umano

 Arnon Grunberg zou 'de mens' loslaten, maar ik vrees dat zelfs Freud geen raad zou weten met de verschillen in mensengedrag in een film als Il capitale humano.

 Dat 'menselijk kapitaal' is een term uit het verzekeringswezen. Je  kunt het voor ieder individu afzonderlijk berekenen als je z'n verwachte levensduur en inkomsten kent. Dan immers, als zo iemand overreden wordt - zoals hier gebeurt - weet de verzekering wat de schade is. En zo kan een arme schoonmaker de rijke automobilist die hem bergop bij Milaan aanrijdt nooit op al te hoge kosten jagen.

 Je maakt in deze film kennis met geldwolven, elk op hun eigen schaal, maar ook met uitzonderingen als het meisje Serena, die zich onttrekken aan het geld. Regisseur Paolo Virzý laat een rijke school zien waar een zwart meisje de jaarprijs krijgt, wat tandenknarsend wordt gevolgd. Serena's moeder is wel met een perfide makelaar getrouwd maar als psychologe in een ziekenhuis slooft ze zich uit voor weinig geld.

 Het gaat Virzý om de verschillen. Je ziet de levenspaden van zijn karakters elkaar kruisen, letterlijk doordat hij de zelfde scenes steeds vanuit een ander personage laat zien.

 Zo krijg je een overtuigend betoog tegen determinisme. De Interessantste rol is voor Valeria Bruni Tedeschi als de rijke vrouw. Een ínvulbaar' karakter. Zij schikt zich in wat situaties van haar vragen, van idealiste tot aangepaste echtgenote. Wie is zij? Er 'is niet zo veel van haar'.