Leuk

 Dit alles met de Buster Keaton-achtige stalen ernst die A pigeon sat on a branch reflecting on existence, de bekroonde film van Roy Andersson, kenmerkt. De slapstick is tergend langzaam. Grappig? Als een omstander dan wel het glas bier komt halen maar het broodje laat staan? Ja, Gerard Reve zou zeggen 'Het is het idee'.

 Wat is grappig? Wat te ver voorbij de grap? Dat de dragende rollen twee treurmannen zijn die vergeefs feestartikelen proberen te verkopen is mij te on-grappig. Jiskefets Dierenwinkel was beter. Maar als de een zegt dat hij tegen de dood opziet omdat hij dan zijn ouders in de hemel moet terugzien, lach ik.

 Heel de film speelt in een soort hiernamaals of beter een voorgeborchte, waar alles op niets uitloopt. Een afspraak in een café blijkt op de verkeerde dag. Het mobieltje zegt 'er zijn geen boodschappen voor u'. De aankleding en grime zijn passend levenloos, kleurloos, ontzield. Wat je hoort van telefoongesprekken is steeds de zin 'Fijn te horen dat het goed met jullie gaat.'

 Op de bushalte denkt iemand dat het donderdag is, maar nee het is woensdag, giste­ren was het dinsdag en morgen donderdag. Nee, dat kun je nergens aan voelen. Het script is zorgvuldig ontdaan van een verhaal of geloofwaardige karakters. 

 Er werd in de zaal nauwelijks gelachen. Er vertrokken wat toeschouwers. zonder te beseffen dat hun vertrek perfect paste in de film. De sleutel zit al in het begin, waar de dood in drie scenes binnenkomt. Een oud moedertje in een ziekenhuisbed wil haar tas meenemen naar de hemel. Haar kinderen proberen haar de tas te ontrukken. Vergeefs. Ze moet en zal met die tas haar kist in.

 En dan heb ik de al te flauwe scenes weggelaten. En ben niet ingegaan op de o zo grappig bedoelde titel.