LSD

 Ingrijpend is de werking wel. Het effect op je conditionering en de werking van je zintuigen kan grappig, diepzinnig of leerzaam, maar ook gevaarlijk uitpakken. Ik nam het een keer of vijf. Het kwam als druppel op een roze vloeipapiertje.

 De conclusie was dat het middel je terugvoert naar een hulpeloze, soms euforische dan weer doodsbange babytoestand. Je conditioneringen tijdelijk ongeldig maakt, zodat je vergeet te eten en te drinken en de wereld louter als interessant speel­goed ziet.

 Wat je zintuigen niet allemaal met je uithalen! Eerst werden de muren van vibrerend rubber, in kriebelende, grove fotokorrel. Met muziek ging het net zo, die viel in zichtbare deeltjes uiteen. Toen ik daarna een strip van Spiderman ging lezen, veranderde die onmid­dellijk in een film.

 Thee zetten leek een goed idee, maar ik vergat de ketel, die droog kookte. Iemand gaf over op de blauw geverfde planken vloer. Dit werd, vanuit mijn stoel gezien, in het lamplicht een roze koraalrif in een ruisende blauwe zee, met wapperende vlaggen. Gek genoeg rook ik geen braaksel maar frisse zeelucht.

 Er zijn ook twee werelden, die met open ogen en die met de ogen dicht. Je kunt kiezen. Als je het niet vergeet.

 Niets was controleerbaar, ook angst niet. Doodsangsten en benauwdheden waren alleen te bestrijden door het verzetten van het blikveld. Daarom moest er altijd iemand bij zijn die nuchter bleef. De werking bleek erg individueel. Ik kende een man die vijftig van die doses nam en niks merkte. Een taxi terug werd een dodenrit. De chauffeur reed controle­erbaar vijftig, maar de auto werd een straaljager. 

 Aan Lsd raakt niemand verslaafd, het is te uitputtend. Ook het voortdurende lachen om wat er in de tekenfilmwereld gebeurt met het alledaagse. Aan eten of seks kwam je van z'n leven niet toe, afgeleid door de stroom van plaatjes.

 Dat de deconditionering zou kunnen helpen bij oorlogsslach­toffers lijkt niet zo plausibel. Soms misschien. Maar ze zouden ook kunnen wegraken in hun angst. Niet te controleren.

 Of het leuk was? Het leerde me iets over de herkomst van oeroude high-effecten als beschreven in de Doors of Perception van Huxley. Toch vooral, zoals Johnny van Doorn v­aststelde: de ker­mis.