Jihad in Timboektoe

 Waar komen al die Japanse pickups vandaan, die motorfietsen, die wapens, en hun benzine. Wie ze betaalt blijft duister. Je eerste indruk is dat het schilderachtige van leem gebouwde Timboektoe wordt binnengevallen door gewelddadige gekken. Maar zo is het ook weer niet.

 Het rauwe entree van de Jihadisten wordt door velen berustend aanvaard. De Jihadisten met al hun kwasi-wet­telijke reden­erin­gen, hun recht­spraak worden ervaren als een noodlot. De dood hoort erbij. Dat is gek genoeg het mooie van Timbuktu, van de Mauretaanse filmmaker Abderrahmane Sissako. Een film over het raadsel van de eigentijdse rechtzinnigheid. Wat geeft meer voldoening dan gelijk hebben en het met wapens ook afdwingen?

 De religieuze toezichthouders zijn overal. Muziek - zulke mooie - maken, sigaretten en zelfs voetbal - indrukwekkende scene is een levensechte wedstrijd, maar uit protest gespeeld zonder bal - worden verboden, huwelijken opgeleg­d. Maar alles met o zo deftige religieuze argumentatie.

 Je ziet wat er gebeurt als de macht in handen komt van het grote gelijk, dat zich benoemt tot rechter en beul. Eerst krijg je nog de resten van een samenleving te zien waarin mannen, vrouwen en kinderen idyllisch met elkaar omgaan. Al zijn velen wijselijk al weggetrok­ken.

 Tot een visser een koe neers­chiet die zijn net vertrapt. Als de eigenaar van de koe hem neerschiet komt de sharia in het gewe­er en wordt hij ter dood veroor­deeld. Maar was dat anders? Dat vertelt de film je niet.