Dancing Arabs

 Hoe ontstijg je aan de tirannie van je omgeving? Wanneer je, zoals de Joodse Jonathan de progressieve spierziekte ALS hebt bestaat er een kans dat je het onderscheid tussen Joden en Arabieren niet interessant meer vindt. Wanneer je als Arabier in Israël uit de kring van haat wilt en studeren om iemand te worden maak je een kans. Je moet wel je 'roots' vergeten.

 Wat is identiteit? Daar gaat het om. Is er geen ontkomen aan of een constructie? Wie ben je in de ogen van anderen? Wie wil je zelf zijn?

 Er is maar een ontsnappingsroute voor de Israëlische Arabier Eyad, de hoofdpersoon van Dancing Arabs: een Jood worden. Ijzeren logica. Er zit niet anders op.

 Hoe ontsnap je anders aan je lot van fruitplukker. Maar dan, je moet als outsider wel uitblinken en veel pesterij trotseren in het Israëlisch onderwijs. Om ober te kunnen worden inplaats van bordenwasser, leerde Eyad al, neem je een Israëlisch naam. Dat zet zich door. Tot in de kardinale scene. Zijn enige Joodse vriend Jonathan wordt begraven als Arabier. Zodat Eyad zijn plaats kan innemen. Hij verdwijnt. Op het Moslim kerkhof, als de laatste aardkluiten over de lijkwade worden gegooid waar zijn vriend in gewikkeld werd. Zodat hij voorgoed diens plaats kan innemen. De moeder van Jonathan die in het complot zit staat erbij.

 Zijn goedwillende Joodse vriendinnetje heeft intussen allang de benen genomen. Ze kan bij haar ouders nog beter aankomen met een homo of een crimineel dan met een Arabier.

 Plausibel, absurd. Gek genoeg is Dancing Arabs een opgewekte, bij vlagen komische film. En tegelijk van een ernst die je hier bij ons zelden aantreft. Dat is wat de Israelische Riklis duidelijk maakt. Wij hier leven in een flauwekulwereld, daar is het menens. Slot: Eyad gaat studeren. In Berlijn.