In grazia de Dio

 De film van Edoardo Winspeare wijst precies waar je moet zijn, in Apulië, aan de kust, met zicht op Griekenland. Een onooglijk dorp. En even daarbuiten een olijfgaard aan zee achter wat verzakte muurtjes. Onsterfelijk mooi bij zonsondergang, in het gouden licht.

 Pas als er kopers uit het Noorden komen die er 600.000 euro voor willen neertellen dringt bij de bewoonsters iets door.

 Adele, de eigenares die in geldnood zit weet dan opeens heel zeker dat ze nee moet zeggen.

 Wat doe je in het paradijs? Ruzie maken. Dat doen de bewoonsters, Adele, haar moeder, zus en dochter volop. Italië wordt geregeerd door vrouwen. Meestentijds vervloeken ze elkaar. Maar ze krijgen ook kinderen of trouwen nog op hun 65ste in het wit. Nou ja crème. Moeder heeft het laatste woord.

 Als hun familie textielfabriekje failliet gaat doen de vrouwen wat Itali­anen in de buitengewesten doen. Leven van een groentetuintje, kippen fokken, jagen, paddestoelen zoeken.

 Zoals ik het zo vaak zag. Tegen etenstijd kwamen verre ooms de berg af op hun brommer met achterop een dood konijn in een kistje, wat fruit en knollen van hun eigen landje. En dan aten ze mee. Kortom, de lokale familie-economie waarop ook Griekenland godweet zal terugvallen.