Kleven

 Daarna kwam pas mens aan mens: wang aan wang, het zomers plakkerige eigen voorhoofd. Het kleffe handje, de zweethand. Tijdens dansen gold kleven als dodelijk. Zo kwam ik bij de nabijheid van de ander. De toenemend ongewenste aanraakbaarheid en ruikbaarheid.

 Ik denk dat het elektrisch licht de nabijheid veel kwaad heeft gedaan. De opeens zo zichtbare poriën van de ander. Ontharing was het laatste gevolg. Ziekelijke eenzelvigheid beheerst de hotels, waar alleen het ontbijt overbleef voor ongemakkelijk samenzijn. Terwijl toch eens alle gasten samen aanzaten aan de table d'hôte. En je eerder in oude herbergen met z'n allen in een bed overnachtte, om niet te spreken van het gezamenlijk eet- en sexbad, de stoof. Erg 'klef'.

 Het is stil geworden. In de Doris Day-tijd werd men vies van elkaar en van zichzelf. De greep naar Odorex en Rexona werd gevolgd door overdadig sanitair waarbij inbegrepen het verdonkeremanen van de drol in de diepspoel. 

 Ook de zelfaanraking werd suspect, de rituele ruikende vinger in de oksel een angstige inspectie. Stink ik?

 Dit moet wel eindigen met het hardhandig verwijderen van de ander. Precies zoals jeugdige Amerikanen met machinegeweren op schoolpleinen het doen. Eerst de kleffe klasgenootjes en leraren de wereld uit en dan godweet jijzelf.