Runa Svetlikova
maandag 20 juli 2015 - 13:08
In de eerste seconden van de film moet het gebeuren. Licht valt op een knoopje, een hand wrijft over een handrug. Genoeg om vertrouwen te winnen. Wieweet je over te leveren aan wat komen gaat. Zo sloeg ik de debuutbundel Deze zachte witte kamer (2014) van Runa Svetlikova open, bij toeval op dit gedicht:
De stofzuiger nam ik mee. Omdat hij stiller is
lichter en ook bij u alles opzoog tot ge weg waart.
Omdat in de kern alles nog leeft: dode huidcellen
haren die niet grijsden, vergruisde tabak, kattenvacht, as
uw geur die nu mijn huis inblaast en die ik adem.
Omdat ik (elke keer dat ik het snoer uittrek) weer zie
hoe ge een stickie rolt, hoe de kat kopkes geeft
ik u door de haren wrijf.
Omdat ik stillekes hoop (elke keer ik
de knop induw) op een wedersamenstelling van u.
Een Vlaamse met een Russische naam. Die een man ontleedt tot stof, hem opzuigt. Maar, in haar stofzuiger leeft hoop.
Links:
RSS