Kaart van de emoties

 Hoe krijgt poëzie vorm in een landkaart? Aanspoelen op een eiland is het beste. Eindelijk alleen, als Robinson. Tot Vrijdag komt en met hem de beschaving.

 Daarom zal ik in mijn testament laten zetten: geen dichter aan mijn graf. Juist ben je ontsnapt aan jezelf of daar staat een wildvreemde zich te profileren. Ik moet er niet aan denken. Alleen sterven is weinigen gegund. Altijd moet er een buurvrouw koffie komen drinken, je zult veel uitzitten. Opdat je stoffelijke resten daar maar niet weken blijven liggen, want dat vindt men geen prettig idee.

 Waarheen? Eerder kreeg ik kaarten in handen waarop de wereld zich schikte naar de hersens van hun tekenaar. Werelddelen verschrompelden, achterbuurten schoten de lucht in. Wat je kende en liefhad werd groot, wat je van horen zeggen had minuscuul. En nu zag ik het tekenboek Cités Obscures van de Brusselaars Francois Schuiten en Benoît Peeters, tekenaar en scenarist.

 Dat zet een stap verder, het tekent een 'Institut Polyuniversel', een parallel universum waar men ons waarneemt. Op de kaart erbij vindt de dichter een Mer des silences. In het midden van het continent ligt Desert des Somonites van welke stam ik nooit gehoord heb. Aan de noordkust tref je wel een Brusèl. En in het Zuiden een Mer des Adieux. Daar moet ik wezen.