Vreemd, nu de Noord-Zuidlijn bijna onder het IJ door rijdt komen plannen voor bruggen uit de kast. Gloednieuwe, zoals de 'Sprong over het IJ' maar ook heel oude zoals het prachtige van Jan Galman uit 1857. Een brug als de Florentijnse Ponte Vecchio, een bewoonde brugstraat met huizen en winkels aan weerszijden.
Op een foto is hij pakweg zestig en heeft haar tot op de schouders, wat rond 1870 ongebruikelijk was. Galman is dertig jaar bezig geweest met zijn plannen voor een brug over het IJ. Zeer vasthoudend en eigengereid, zoals blijkt uit zijn de briefwisseling met het gemeentebestuur.
Lastig lijkt me dat alle karren de brug over moesten worden getrokken door paarden. Terwijl een flinke overspanningshoogte nodig was om er grote schepen door te kunnen laten. Nog een flinke helling dus voor de paarden.
Het Centraal Station was er nog niet, dat scheelde. En dat de brug uitkwam op het Damrak en recht op de Dam af liep, net als nu ondergronds de Noord-Zuidlijn. Het hele verhaal is terug te vinden in het boek Ín het voorbijgaan' van Gabri van Tussenbroek over 'Zeven eeuwen bouwen langs de Noord/Zuidlijn'.
Jan Galman begon als timmermansknecht en werd aannemer van oa. 200 werken voor de genie, waterstaat en de spoorwegen. Hij was ook mede-oprichter van de eerste ‘Teken- en Ambachtsschool’.