Vlucht

 Of wil ze terug? Terug naar wat thuis was? Moeder aarzelt, zoontje aarzelt. We zijn in de betonwoestijn van Buenos Aires, de achterkant van de wereld. De twee vluchtelingen blijven rennen, zich verstoppen, om hoeken kijken. Komt ie er aan?

 Hebben ze kleren? Geld? Vluchten is ook een vak. Een vlucht moet doordacht, gepland worden. Dit is een impulsvlucht.

 De film van Diego Lerman geeft hopeloze beelden van een Blijfhuis, van de sweatshop waar moeder Laura werkt. Blijven vluchten of het opgeven?

 De vader, dat is heel werkzaam, krijg je heel de film niet te zien. Een been in spijkerbroek op een galerijflat, meer niet. Ze ontsnappen hem op een haar. Wel belt hij steeds 'of ze hem wil vergeven'. Het rinkelen van haar mobieltje werkt als een dreiging. Hij krijgt zelfs z'n zoontje aan de lijn en is poeslief. Terwijl hij bij het aftuigen van z'n vrouw bleef herhalen dat het kind niet van hem was.

 Sleutel tot het verhaal blijkt het jongetje Mati. Als hij het geaarzel van zijn moeder niet meer aan kan zien hakt hij de knop door. Hij doet wat je als kijker steeds maar hoopt. Ik verklap niet wat.

 Kijk, al ben je pas zeven jaar oud, zoiets kan je dan.