Hoe een stad gemaakt wordt door zijn standbeelden. Aantrekkelijke omkering: eerst zijn daar de goden en engelen met hun buiken, borsten en billen, dan komen daar huizen en paleizen uit voort.
In de woorden van Marcel Broothaers in het nieuwe nummer van tijdschrift Terras:
'De standbeelden dalen neer, majesteitelijk
als uitvloeiende golven.
Ze hebben elkaar hun zeearm geboden,
door hun bewegingen worden straten geboren'
Beelden zijn beweeglijk. Werpen schaduwen, tonen zich in houdingen. Worden overgroeid. En zie:
'Een klimophand
schuift open een boomgordijn'
Het Brusselnummer van Terras is er. Sinds het gemaakt werd is Brussel weer veranderd. Wat er gebeurde hoort bij een voortdurende metamorfose. Er zijn veel Brussels. De teksten in dit nummer kijken daar doorheen. Bij die van Broothaers (1924-1976) horen foto's van Julien Coulommier. Samen maakten ze in 1957 een boek, waaruit ze werden gelicht. Zie de beelden in het parkje achter de Zavel neerkijken op de stad.
Weerkerend motief: Brussel, van oudsher een vluchtstad, een heenkomen.