Chileens water
woensdag 03 februari 2016 - 22:32
De zeeën langs de grens van Chili bewaren geheimen. Zoals dat van de paarlmoeren knoop die op de zeebodem werd gevonden en waar de film naar genoemd is. Hij werd teruggevonden op een stuk treinrails dat aan een dissident was bevestigd om hem snel te laten zinken.
Chili heeft meer dan 4000 kilometer kust, je moet het land in drieën snijden om het op kaarten te kunnen weergeven. Toch werd het nooit een zeevarende natie. Een naar binnen gekeerd land. De zee werd hooguit begraafplaats voor dissidenten die de junta uit vliegtuigen liet gooien.
Zee, veel zee. Maar dan? Natuurfilms kennen een paar clichéverhalen waaraan natuurfilmers hun al te mooie beelden steeds weer ophangen. Vooral het eten en gegeten worden. Daar grijpt de leeuw de gnoe. Zoniet hier.
De zee zwijgt. Is getuige.
Documentairemaker Patricio Guzmann – die niet kan zwemmen en bang is voor water - maakte een overtuigend verhaal. Waarin de inheemse Patagonische Indianenbevolking van eens - buitengewoon mooie mensen! - wordt uitgeroeid en ook de eerste Engelse zeelieden en de politieke gevangenen uit de Pinochet-tijd hun graf krijgen.
Maar door mensen bedreven gruwelen zijn niet geheim als niemand zich ervoor schaamt.
En zo zijn er verhalen aan zee.
RSS