Vanmorgen beving me bij het lezen van de Volkskrant een diepe weerzin. De voorpagina verkondigde 'Musea worstelen met kunstberg'. Een soort boterberg, indertijd ontstaan door misplaatste subsidies aan boeren. En nu dan kunstberg, ook ontstaan uit misbruik van onze belastingcenten.
In een complete bijlage had de krant 'onderzoek' gedaan naar deze misstanden. Als je je geld investeert doe je dat immers om geen andere reden dan er ook zo snel mogelijk wat voor terug te zien. Investeer je in kunst dan moet dat wat opleveren. Waar zouden die depots anders goed voor kunnen zijn?
Alles werd vliegensvlug teruggerekend in geld. Sommige schilderijen in de depots bleken niet meer dan een of twee euro waard. Nou vraag ik je. Er waren minuscule lichtpuntjes, zowaar worden er depots opengesteld voor publiek. Kunst is van iedereen voor iedereen.
Ik denk dat binnenkort de archieven aan de beurt zijn. Al die opslagkosten in het Letterkundig Museum. En wat brengt het op? Ruimen die boel. Nederland, meer dan andere Europese landen raakt razendsnel in de greep van het populisme. Wanneer de meerderheid niet erg snugger is dan geldt de mening van zo'n meerderheid op zeker moment als de waarheid. Men noemt dat democratie.
Er bestaan andere ideeën. Die zeggen dat niet alles is uit te drukken in geld. Kunst en onderwijs behoren tot de zg. 'merit goods'. Wat de investering in scholen en musea opbrengt zullen we nooit weten. Toch doen we het. Of wat het bewaren van onze kunstgeschiedenis ooit iets oplevert, geen idee. Rembrandt was lange tijd een onbelangrijk schilder. Eens heetten de Vlaamse primitieven zo omdat men ze vergeleken met Rubens werkelijk primitief vond. En nog in 1881 werd Vermeers Meisje met de paarlen oorring gekocht voor twee gulden en dertig cents. Om maar niet te spreken van studie en onderzoek om iets te begrijpen van het ontstaan van wat er nu is.
Maar nee: koeienletters in de Volkskrant zeggen 'Dik 90% van de kunst blijft jaarlijks in de depots. Moeten we daar niet eens vanaf?'
Tuurlijk, ruimen die troep.