Het absurde. De maatschappij. En ik. De drie hinkstapsprongen van de Vlaamse kunstenaar Ante Timmermans (1976) die nu - naast die van de Amerikaan Nick van Woert - te zien zijn in het Haagse Gem.
Nu even flink zijn. Want, in de toelichting aan het begin wordt je meegedeeld 'dat wij allen gevangen zijn in een oneindige cirkel die nooit tot stilstand komt en ons gevangen houdt in de nutteloosheid van het bestaan.'
Lees de zin drie keer over en geef het op. Of ga door uit perverse nieuwsgierigheid.
Het Gem vertelt dat Timmermans in zijn tekeningen en bouwsels uiting geeft aan 'fascinatie en afkeer met het banale en de absurditeit van het dagelijks leven'. Af en toe en klein grapje maar toch vooral diepe ernst.
Hij is veertig maar onherroepelijk brengt dit gedachtengoed je naar de volgekalkte zolderkamer van een depressieve scholier. Met teksten als 'l homme absurde' en woorden als 'NIET, NIET en WEL', maar dan doorgestreept. Of: 'La marche de 'l arrêt' en dan '(PAUSE)'.
Een ezelskop met een bordje 'KAFKA' en verderop 'BECKETT'. En dan opeens 'WIR BRAUCHEN MEHR DADA' of 'NICHT-ICH'.
Voorwerpen zijn er ook: een soort schaakspel op een koperen bord met stukken in grondstoffen als kool, houtskool en goud omzoomd door twee handschoenen. En dan 'I am looking at my mistakes'.
Betekenisvol, dit alles, zeer.
‘Confession: EGO HOMO NONSENS' en 'POST INDUSTRIAL VACUUM'. Gevolgd door 'THE PROCESS OF STANDSTILL.'