Vanavond is 't voor de Belgische voetballers er op of er onder. In België krijgen alle nationale gebeurtenissen een extra lading. Door de taal. Zelfs in het weerbericht bestaat Wallonië niet. Daar heet het De Hoge Venen of Hoog België. Waar het altijd wat kouder is. Wegwerpend vermeld in een bijzin.
En nu speelt een elftal vol Franstaligen, trainer Wilmots is er eentje, hoe goed zijn Vlaams ook klinkt. Dus verliezen ze dan is duidelijk wie de schuld heeft, winnen ze dan zijn Franstaligen opeens landgenoten.
Het officiële EK-lied is van Stromae en in het Frans. Dus, wie je vanavond ook op de tribune ziet, niet Bart de Wever. Wel koning Flupke en zijn Mathilde.
Ik sta op en ga naar bed met het nieuws van Goedele Wachters, Wim de Vilder en Martine Tanghe, de dagelijkse kok Jeroen Meus, weerman Frank de Boosere, Canvasvrouw Kathleen Cools en sportjournalist Karl Vannieuwkerke. Omdat ze beter zijn dan hun Nederlandse equivalenten. Je moet tenslotte ergens geestelijk onder dak. De chaos van België is erg, maar niet alleen boeven kunnen er makkelijk terecht. Geef me chaos.
Ik deel het onderhand met velen. Nederlanders noemen een café-eigenaar al jaren een uitbater. En via het wielrennen drong het Vlaams in de politiek door. Men ging in de Tweede Kamer een tandje bijzetten, moest afzien of hield iemand uit de wind. Men zat er doorheen of kon nog net aanklampen.
Belangrijk voor vanavond: men is dus niet teleurgesteld, maar ontgoocheld. Vlamingen zijn bij voortduring ontgoocheld.