Almovódar

donderdag 18 augustus 2016 - 22:40

 Het wordt lachwekkend. Toch gaf Almodóvar zijn acteurs de opdracht ingehouden te spelen. Jammer dat het scenario verre van ingehouden is. Zoveel ziekten, doden en gewonden zie je maar zelden. Zoveel Goede tijden, Slechte tijden-clichés. 

 Het oude lied, maar dan op z'n Spaans. Een dochter die zomaar - ze mist thuis een 'spirituele dimensie' - de benen neemt, een moeder die daar levenslang onder lijdt, dat moet heel de film dragen. Een kleine onenigheid die maakt dat een geliefde de zee opgaat om te vissen, juist als er een storm losbreekt. En verzuipt. Schuldgevoelens?Graag!

 Grote krantenstukken, dat wel. Waarom?

 Wat Julieta zo onuitstaanbaar maakt is dat je ondanks alle vertoon van emoties en diepe gevoelens geen van de karakters en hun motieven - en dat zijn er vrij veel - leert kennen. Zodat je nooit weet wat er op het spel staat en niet geïnteresseerd kunt raken in wat ze beweegt. Ondanks lang aangehouden camera-blikken.

 Julieta laat mensen zien die gestuurd worden door opwellin­gen. Hun onbegrijpelijk gedrag heet dan een mysterie. Gaan emigreren, en daar zonder opgaf van redenen weer van afzien. 

 Veel raadselachtige verdwijningen ook. Heel menselijk.