Ouders willen kinderen die precies op ze lijken. En het lijkt erop dat verreweg de meeste kinderen dat zelf ook willen. Kijk om je heen. Pijnlijk maar waar. Vooral als er iets tussenkomt zoals in de nieuwe film van de Braziliaanse Anna Muylaert, met de titel 'Noem mij niet je zoon'.
Een in de kraamkliniek geroofde baby groeit op tot een leuke gitarist. Alleen, hij lakt z'n nagels en koopt jurken. Geen probleem, tot z'n biologische ouders hem op het spoor zijn en opeisen.
Wat er dan gebeurt kan menige filmkijker zich aantrekken. Muylaert laat de familiedwang haarscherp zien. Wat gebeurt er in zo'n gezin als de eeuwenoude wet 'wees als je ouders' overtreden wordt?
Je zit te wachten tot de zoon zich zal verzetten tegen de gruwelijke ouderdwang, en dat gebeurt steeds net niet.
Er worden kleren gekocht, maar de nieuwe zoon wil een jurk. De biologische vader wil hem laten bowlen, maar nee.
Waar moet hij heen? In de gated community waar ze wonen wordt het hek gesloten. De moeder bij wie hij opgroeide zit in het gevang. En zijn zusje dat ook al gestolen bleek zit bij andere biologische ouders.
Het eind is mooi: hij heeft een biologisch broertje dat - je ziet het aankomen - weldra ook z'n nagels zal lakken.
Nog komende week in Rialto Amsterdam te zien.