Joods Historisch
maandag 19 december 2016 - 21:32
Sunny Bergman had het bij het juiste eind. Het gaat om kleur. Kleur vertaald in geld. Haar prachtige scene met stapjes vooruit en achteruit sprak boekdelen, net als de kinderen met hun voorkeuren voor blanke en gekleurde poppen.
Al het andere is bijzaak. Wat overblijft is huidskleur en dan nog kroeshaar. Angela Davis werd in de jaren '60 de koningin van het kroeshaar. Blanke meisjes lieten het zelfs zetten. Maar het ging voorbij.
Erg zijn ook gekleurden onder elkaar. De Brazilië tentoonstelling in de Amersfoortse Kunsthal Kade liet make up zien in wel twintig tinten bruin. Een tintje lichter scheelt daar direct in je inkomen. Het ideaal in gekleurde kring blijft blank.
En nu zag ik vanmiddag in het Joods Historisch Museum een verwarde en verwarrende expositie. Enerzijds een beeld van het historisch antisemitisme, de karikaturen van vroeger, waarin Joden altijd enorme neuzen hebben en als ook Dagobert op hun geld zitten.
Marga van Praag vertelt hoe haar familie een hekel had aan de Sam en Moos-grappen, de getto-humor van Max Tailleur. Omdat ze de oude stereotypen bevestigden. Die zijn vrijwel verdwenen. Als er nu over antisemitisme wordt gesproken is de politiek van de staat Israël in het geding.
De poging van het Joods Historisch om de wereldwijde eigentijdse discriminatie naar kleur te verbinden met Sam en Moos lukt niet. Te moeilijk.
Ps. En nu komt het bericht over de aanslag op de Kerstmarkt in Berlijn binnen.
Links:
RSS