Terug in de wereld. Waar - anders dan in het ziekenhuis - iedereen overal verstand van heeft. Een ziekenhuis is strikt hiërarchisch ingericht, de witjas met de meeste pennen in z'n borstzak is de hoogste, hij gaat over leven en dood. Hij (meestal hij) loopt door de gangen met openhangende jas en gevolg.
Terug hier beneden weet ook ik hoe de opstelling van het Nederlands elftal vanavond moet. Of hoe het kabinet geformeerd.
Ik mis mijn neurologe, haar jas, haar heldere stem en blik, haar lachje. Zij weet het, ik niet. Graag zou ik bij de stafvergadering van elf uur geweest zijn waar ze heeft bepleit dat ik vanmiddag nog een EMG zou krijgen. Maar nee, dat wordt poliklinisch, volgende week. Zodat ik dan eindelijk na alle tests weet wat me mankeert. En wat een therapie kan zijn.
Aan Danny Blind zou ik daarentegen meteen uitleggen dat hij Arjen Robben vanavond niet op rechts moet zetten omdat alle verdedigers ter wereld inmiddels weten dat ie linksbenig is en op zeker moment vanaf de zijlijn naar binnen zal draaien. Danny, zet hem niet op rechts.
En Mark Rutte, sla die Groenlinkser maar over. God zal je uitkomst bieden.