Altijd lastig de enige te zijn die iets mooi of lelijk vindt wat de anderen om je heen luidkeels toejuichen of afkeuren. Zo verging het me vanavond met de veelgeprezen, zeer langdurige Braziliaanse film Aquarius.
Een verhaal waarin zonder aarzeling de grofste dramatische middelen worden ingezet. Hoofdrol is de ster Sonia Braga, die onmiddellijk de douche onder moet om haar na kanker geamputeerde borst te laten zien. Waarom? In het verhaal heeft het geen andere functie dan te laten zien dat ze als vrouw uitgeteld is.
En dan wordt haar huis haar ontnomen door een projectontwikkelaar. Natuurlijk gaat ze niet in op zijn riante aanbod het te kopen, ze heeft haar trots. Terwijl haar kinderen, de huishoudster en wij bioscoopbezoekers denken 'doe nou maar' blijft ze koppig zitten. Geen welgesteld Braziliaans huishouden zonder zo'n wijze huishoudster, leerde ik uit de Braziliaanse brieven van August Willemsen, maar deze kan alleen hoofdschuddend toezien. En denken 'ze zullen je wegpesten Clara'.
Maar het scenario gunt haar een onwaarschijnlijk geluk. Haar advocate vindt iets tegen de projectontwikkelaar, die juist een termietenplaag - nog zo'n dramatisch paardenmiddel, en niet geestig bedoeld - heeft georganiseerd om haar te verjagen.
Okee, vijf ballen en een stijve kont.