Het zwijgen van de planten

dinsdag 29 augustus 2017 - 13:37

 Zeker, ik praat met de planten op het balkon. En zeg ook wel dat ik 'iedere­en' water gaf en niemand oversloeg. Misschien ben ik een halve zoete. Het plantengesprek is een stil gesprek. Nu pas ontdekte ik dat Wislawa Szymborska er een gedicht over schreef. Dat geeft moed. Schrijven over het woordloze. De planten kwijnen als ik ze vergeet. En zeggen niets over teveel of te weinig zon of water.  Planten leven of sterven zonder een kik te geven. Ik weet dat hun hersens in hun wortels huizen. Gerard Reve zou zeggen 'planten zijn katholiek'. Szymborska eindigt zo:

(...)

We werpen met evenveel recht elk onze eigen schaduw.

We proberen iets te weten, ieder op zijn manier,

en wat we niet weten lijkt ook op elkaar.

 

Ik leg het uit zo goed ik kan, vraag alsjeblieft:

wat het betekent iets met ogen te bekijken,

waarom in mij een hart klopt

en waarom mijn lichaam niet geworteld is.

 

Maar hoe kan ik antwoorden op ongestelde vragen

als ik daarbij ook iemand ben

die voor jullie zozeer niemand is?

 

Struikgewas, jong bos, weiden, rietland -

alles wat ik jullie zeg, is een monoloog,

en wie ook luistert, jullie niet.

 

Met jullie praten is noodzakelijk en onmogelijk.

Is dringend nodig in ons haastige leven

en wordt uitgesteld tot nooit.