Liefde en aardappelen

donderdag 19 oktober 2017 - 10:45

 Van de vijf zusters van haar moeder leeft tante Liza nog als de camera van Aliona van der Horst het verhaal binnenkomt. Ze heeft een zesde deel van het familiehuis geërfd. Maar er zijn verbouwplannen. Tante Ljoeb­a, die net gestorven is, was communiste, en werd gelovig.

 Waar komt Aliona voor? Over het verleden praten? Waarom? Alles was toch heel gewoon. Je moest de oogst binnenhalen, niet voor jezelf maar voor de soldaten die het land verdedigden. En dan viel er wel eens iemand uitgeput, dood neer. Kinderen stierven en die begroef je. Stalin en Lenin waren er, en dat was dat.

 Niemand huilde. Tante Liza zegt: 'Een mug die ik nog niet eens zie vliegen daar maakt jij een olifant van.'

 Er is eigenlijk niets te vertellen. 'Liefde is aardappelen', daar komt het op neer. Een perfect tegengif tegen onze emotie-industrie waarin iedereen om strijd zijn slachtoffer­verhaal opdist.

 Het schitterend gefilmde oude houten huis, met alles dat zich in de loop van levens heeft opgehoopt vertelt het verhaal. Aan het eind wordt het grotendeels gesloopt. Ook de appelboom uit de verhalen is verdwenen. En mensen moeten sterven, er zijn niet genoeg planeten voor ze, zegt tante.

 Haar begrafenis is het hoogtepunt. Zo doe je dat. En, zo maak je zo’n film.