Het middagdenken van Sasja Janssen

 'In de eerste keuken van die dag schuur ik het gele vet/ van de tegels, wat geheid het hele zomerrantsoen van twee/ uur kost, maar de vrouw stoot me steeds aan zodat ik tussen/ haar lamellen gluur, ik zie mijn fiets alleen staan. Binnen schemeren de rode lachjes op elke stoel en/ vensterbank, sommige poppen ongekleed, hun romp van stro/ een distel in een porseleinen babyhoofd, geen enkele/ hulp wil vast bij haar, wij hopen op jou.' En zo door.

 Samengevat in de Ballade van de Eendagvlieg, waaruit: 

 'En daar, met het middagdenken de kamers uit/ dat kiert tussen meisjes met Vikinghuid/ de vlieg, ze zwemt de lucht vol stroop./ Kijk toch, die benen omhoog, handen in hun zij/ ze ziet een page onder zich, maar vooral haar als kransen/ zandvoeten en onderbroekjes bloot/

 best zacht, maar nee haar bolle ogen weg/ van dat gekooide gras, van bloemen die geen bloemen/ ooit ajuin ooit prei, maar vandaag prinsessenbollen vol lila brein./ Wij verwelken niet, zoemen om meisjes die eeuwig/ kirren, heimwee maken naar wat komen moet. Ineens valt het stil, er loert iets, de uren sterven te/ rap het middagdenken uit de enige middag kwijt.'

(...)